Packrafting i bikerafting w Polsce

Nie każdy spływ zaczyna się przy wypożyczalni i kończy na popularnym szlaku. Packrafting i bikerafting to sposób na wodę dziką, nieuczęszczaną i trudno dostępną – dla tych, którzy lubią wytyczać własne trasy.

Co to jest packrafting

Packraft to bardzo lekka, dmuchana łódź – waży zwykle kilka kilogramów i po złożeniu mieści się w plecaku. Dzięki temu nosisz ją między akwenami: kawałek idziesz pieszo, kawałek płyniesz, i łączysz w jedną trasę odcinki wodne, których nie spina żadna wypożyczalnia. To otwiera wąskie, dzikie rzeki i wyprawy w bezdroża.

A bikerafting?

Bikerafting to packrafting z rowerem. Część trasy pokonujesz na rowerze, a gdy w drogę wchodzi woda – przeprawiasz się packraftem, z rowerem przypiętym do dziobu. To pozwala połączyć szlaki rowerowe z wodnymi i ułożyć pętlę, która na samym rowerze albo w samym kajaku byłaby niemożliwa.

Dlaczego to rośnie w Polsce

Wolność trasy i mobilność. Lekki sprzęt dowieziesz pociągiem czy komunikacją miejską, a potem ruszysz tam, gdzie inni nie dopłyną. Dla części kajakarzy niepewność dzikiej rzeki to nie wada, lecz cała frajda – sami sprawdzają, którędy da się przejść.

Jak my to widzimy

Jesteśmy najlepsi na wodzie – i tu chcemy być przydatni. W mapie tryb „Po swojemu” daje pełny planer po całej wodzie, dla eksploratorów, packrafterów i bikerafterów. Rower zostawiamy wyspecjalizowanym aplikacjom (jak Komoot), a etap wodny bierzesz z nami; docelowo dołożymy import i eksport GPX, żeby spiąć część lądową z wodną w jeden ślad.

O czym pamiętać

Lekki sprzęt nie zwalnia z zasad – obowiązują te same reguły bezpieczeństwa: kamizelka, zimna woda, jazy. Dzikie rzeki bywają płytkie i zarośnięte, więc licz się z noszeniem łodzi. Sprawdź też przepisy: przez rezerwaty (jak dolna Pasłęka) potrzebna bywa zgoda, a spływ rzeką graniczną, np. Bugiem, trzeba zgłosić Straży Granicznej i trzymać się polskiej strony.

← Wszystkie poradniki